مرگ چیز عجیبی است بعداز ناباوری ، خشمگین میشوی از همه عالم و در دلت میگویی در این دنیا فقط برای عزیز من جا نبود؟ رفته رفته خشمت فرو میکشد، در تنهایی ها و گوشه گوشه قلبت برای عزیزت خانه ای میسازی با تمام خاطراتش و در روزمرگی هات به اتاقش سر میزنی، دیدی؟ اگر بودی اینجوری میگفتی! اگر بودی این کار را میکردی! و همزمان در آدم ها دنبال نشانه ای از او میگردی، قدش، موهایش، لبخندش، و با حسرت و لبخندی دردناک آه میکشی ! سوگ تو را در خودش می بلعد و دوباره به دنیا می آورد و تو دیگر آدم سابق نیستی

امروز واژه ها را قطار میکردم از بزرگ به کوچک، از بلند به کوتاه، از سفید به سیاه، از دور به نزدیک، از آواز تا زمزمه، از تو تا من... آه...کاش مسافر آخرین کوپه بودی! شعر، ترانه ، غزل ، نمی دانم سیاه کردن های دفتر بدون تو را چه بنامم؟

موهای رویا را شانه می زدم و می بافتم و اومدام می پرسید،!یک مرتبه سکوت کرد، _هنوز می بافی؟ _معلوم نیست؟ _ پس بگو چی پرسیدم؟ _عشق! _پس چرا نگفتی یعنی چی؟ در حالیکه پیچ موهایش را باز میکردم و زیر نور خورشید تاب می دادم در ذهنم می پیچید " عشق "شاید آخرین واژه جهان هستی باشد که آدم ها بر سرش به تفاهم برسند!!

از نصیحت بدم می آید مثل تو، از روشن کردن بی دلیل آینده بدم می آید مثل تو، از لالایی آرامش در غوغای ذهنم بدم می آید مثل تو، از آوازهای شادی در طوفان های ناامیدی بدم میآید مثل تو، اما میتوانم بال شکسته ات را ببندم و تورا در آغوشم گرم نگهدارم بعد یک روز صبح خودت میبینی که میتوانی بپری، سخت ترین جای قصه با توست، به بال هایت اعتماد کن و بپر،!! پرواز تو پریدن تکه ای از من است و من در تو مثل یک ردپای خاطره ای شیرین میمانم، همین کافیست!

دیشب بابونه ها ی یاد تو در من راه می رفتند ، آهسته و بی صدا قد می کشیدند و از عطرشان سرمستم میکردند، تو میدانستی که بادهای ناگهانی همیشه مرا می ترساند! ، بادی نیامد فقط تیزی داس نبودنت برقی زد و ردی از گلبرگ های سفید روی زمین، از خواب پریدم، دو بغل عطر یاس نذر آمدنت کردم، نمیخواهم قبول کنم تازه اول زمستان است نازنین!