دیشب بابونه ها ی یاد تو در من راه می رفتند ، آهسته و بی صدا قد می کشیدند و از عطرشان سرمستم میکردند، تو میدانستی که بادهای ناگهانی همیشه مرا می ترساند! ، بادی نیامد فقط تیزی داس نبودنت برقی زد و ردی از گلبرگ های سفید روی زمین، از خواب پریدم، دو بغل عطر یاس نذر آمدنت کردم، نمیخواهم قبول کنم تازه اول زمستان است نازنین!