شمعِ آتش‌باخته‌ام تو را می‌پرستیدمت و گمان می‌کردم فروزان‌تر از خورشیدی اما تو مرا در تاریکی کشاندی و به من آموختی که در تیرگیِ غروب فروغِ نگاه‌ها ارمغانِ شب‌اند آنگاه فهمیدم نوری در دلم می‌درخشد که در گمان خود خاموشی را نمی‌شناسد