سردی زمین، پوستش را می‌سوزاند. اما قلبش کاملا داغ شده و شروع به خونریزی کرده بود... مدت‌ها بود که امید از بند دلش رها گشته و به سوی تاریکی اوج گرفته بود. اما حالا دوباره می‌توانست به ریسمان امیدش چنگ بزند؛ و این مایه‌ی خوشبختی بود. مرگ؛ واژه‌ای غریب و ناآشنا... تابه‌حال، نه آن را دیده و نه لمس کرده بود. اما قطع به یقین، نیمه‌ای از رویاهای گمشده‌‌اش در میان سیاهیِ جنون‌آمیز مرگ، پنهان گشته بود.