مرد، دود سیگارش را بیرون فرستاد و لبخند اطمینان‌بخشی بر لب نشاند. بعد، آهسته گفت: - خب چی‌کار کنم؟ تو این شرایط، کاری از دستم برنمی‌آد... زن، نفسش را با حرص، بیرون فرستاد و سریع جواب داد: - خودت می‌دونی که؛ جنگ شده... بیا حداقل فرار کنیم. - ایمی، بس کن! دیگه خسته‌م، بذار هرچی می‌خواد بشه... مجدد، پکی به سیگارش زد و بر صحبتش افزود: - در ضمن، مرزها رو بستن؛ چطور می‌خوای فرار کنی؟! - حالا واسه اونجاش یه فکری می‌کنیم، فقط بیا زودتر از اینجا بریم‌؛ من نمی‌خوام بمیرم! مرد با لحنی اسفناک گفت: - وقتی رو یه بلندی نشستی، هرچی به پایین نگاه کنی و بترسی، شرایط بدتر می‌شه... الان هم همینه! مرگ، یعنی سقوط به اعماق زمین. یک تای ابرویش را بالا انداخت و ادامه داد: - تو که نمی‌خوای سقوط کنی... می‌خوای؟ نفس آه‌مانندش را همراه با دوده‌هایی غلیظ، به بیرون فرستاد. زن نیز با چشمانی متزلزل، پلک بر هم زد. بعد، لب‌هایش را از هم فاصله داد و گفت: - نه، نمی‌خوام. - خوبه... پس مشکلی نیست؛ اگه شجاع باشیم، تا آخرش دووم می‌آریم. « گوشه‌ای از داستان جنگ درونی »