به تیتر های روزنامه خیره شدم. - وای، هامون! مطمئنم دیگه...… | امیررضا میرزائیان

17 روز پیش

هامون کت قهوه‌ای رنگش را از چوب‌لباسی برداشت و آن را به تن کرد. سپس دست‌هایش را بالا آورد و کروات سرخ رنگش را صاف کرد. در این هنگام بود که سرش را چرخاند و با نگاه آغشته شده به تعجب مرا نگریست. و کنون او بود که با دهانی نیمه باز، مرا نگاه می‌کرد و سرش را تکان می‌داد. لحظاتی گذشت تا اینکه گفت: - چه جالب! اخم‌هایم را در هم فرو بردم. - چی؟ - نمی‌دونم... یه لحظه برام جالب بودی. و سپس به سوی در رفت و از اتاق خارج شد.

40

2 ماه پیش

- هامون، آدم فضاییا وجود دارن؟ هامون چشم‌هایش را بست. نفس عمیقی کشید و بعد، در حالی که روزنامه در دستش بود، سرش را چرخاند و به خیره شد. - بذار یه دیقه، بابام تو ناساست. زنگ بزنم بهش، واست می‌پرسم! لبخندی از سر رضایت بر لبانم نقش بست. - ممنونم! ابروهایش را بالا انداخت و چهره‌اش را در هم فرو برد. سپس آهی از دهان بیرون داد و به ادامه روزنامه خواندنش مشغول شد.

111

2 ماه پیش

فرید رو به روی هامون ایستاد. یقه‌اش را صاف کرد و لبخندش را باز کرد. به طوری که دندان‌هایش پیدا شده بود. هامون هم با نگاهی گنگ و سرگردان، به فرید خیره شده بود. به گمانم که نمی‌دانست دقیقا این جوان، به چه مرضی دچار شده است؟ هامون نگاهی به من که بر روی صندلی نشسته‌ بودم انداخت و سپس، دوباره نگاهش را به فرید برگرداند. عینکش را بر روی چشمش صاف کرد. دهانش نیمه باز مانده بود. - ها؟ فرید چرخی به دور خود زد و گفت: - این روزها همه به داستان "آدم فروش" که این مرد... با انگشت اشاره‌اش به من اشاره کرد. - که این مرد نوشته، توجه می‌کنند! شما چطور؟ سپس دستش را به جلوی دهانش آورد و بلند بلند خندید. و حالا، هامون بود که هاج و واج به خندیدن او می‌نگریست.

91

2 ماه پیش

- هامون، دیگه مطمئنم امشب جنگ... هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که هامون، چشم‌هایش را بست و نفس عمیقی کشید. به گمانم سعی می‌کرد آرامش خود را حفظ کند! بعد از چندثانیه چشم‌هایش را باز کرد و کتاب را بر روی میز کنارش گذاشت. و بعد، عینک روی‌چشمش را به کتاب... سپس نگاهش را پایین برد. دستش را به سمت پاهایش دراز کرد و دمپایی‌ش را به دست گرفت. کمی حرکات کششی به گردنش داد و سپس دمپایی را محکم بر جای خالی‌ای که از آن به سرعت گریختم، پرت کرد. - دِ بسه دیگه! میذاری کتابمو بخونم یا نه؟

135

2 ماه پیش

و روی کاغذ می‌نویسم: «بانو هایده در گوشم می‌خواند: "زندگی میگن برای زنده‌هاست اما خدایا بس که ما دنبال زندگی دویدیم بریدیم که..." به گمانم که راست می‌گوید. و ای کاش که بدویم و خوش باشیم، که بریدن، درد بدی‌ست...» هامون نگاهی به من می‌کند. سرش را با تأسف تکان می‌دهد و ادامه کتابش رو می‌خواند.

144

فنجون

فنجون

داستان‌های دیگر این نویسنده