پارت اول دلم برای آن دوستی احمقانه‌ و ساده تنگ شده است. برای روزهایی که کوله پشتی‌ زوار درفته‌یمان را از خوراکی، دفتر و مداد شمعی پر می‌کردیم تا به جنگل پناه ببریم. بلکه از دست نیش زبان و چشمان انسان‌های بدجنس و قضاوتگر در برویم. تا پنهان شویم از نگاه سنگین دنیا. در جنگل می‌توانستیم خودمان باشیم. می‌توانستیم ماسک‌ آدمیزاد بالغ و منطقی را کنار بگذاریم و آزادانه ماجراجویی و خیال‌پردازی کنیم و خوش بگذرانیم. دیگر نیازی نبود تا نگران تکالیف مدرسه یا دعواهای همیشگی خانه باشیم. نیازی نبود برای آینده‌ی مبهم و ترسناکی که مدام ما را به چالش می‌کشید، مضطرب باشیم. در جنگل، ما تنها دو موجود جادوییِ کنجکاو و بازیگوش بودیم. دو نوجوان کله‌شق و بی‌پناه. او یک توله گرگ احمق بود. ساده، احساساتی، خجالتی و شکمو. قاتل بلوبری و تمشک‌ها بود و همیشه هم رد بنفشی سر انگشت‌ها و لب‌هایش بجا می‌ماند که چهره‌ی گردش را بانمک تر نشان می‌داد. او کسی بود که همیشه سرش را در نقشه و کتاب‌ فرو می‌برد و راهنماییم می‌کرد تا گازی از یک قارچ سرخ وسوسه‌کننده‌ی سمی نزنم یا از راه اشتباهی به سمت قبرستان نرویم.