پارت دوم. آخر! نوزادان و کودکان دیوانه‌وار جیغ می‌زدند و گریه می‌کردند، اما گویی صدا از ناکجا می‌آمد. آدمای پیر و مریض ‌که حتی نمی‌توانستند از جایشان بلند شوند، قید پیدا کردن صورتشان را زده بودند. زمان می گذشت و وقت تنگ بود. ‌هیچکس نمی‌دانست که اگه چهر‌ه‌اش را پیدا نکند، چه اتفاقی ممکنه بود برایش رخ دهد. من هم مانند دیگران سرگشته و حیران به دنبال صورتم می‌گشتم. اما مشکلی وجود داشت. من حافظه‌ی افتضاحی داشتم و در آن زمان یادم نمی‌آمد که چهرم چه شکلی بوده.