خسته‌تر از آن بودم که حتی خودم جرئت اعترافش را داشته باشم . انگار تمام جاده‌هایی که پشت سر گذاشته بودم ، به جای آن‌که تمام شوند ، روی شانه‌هایم آوار شده بودند . هر خاطره ، سنگی بود و هر سکوت ، زخمی که آرام و بی‌صدا عمیق‌تر می‌شد . و تنهاتر از آدمی که میان هیاهوی یک شهر گم شده باشد . آدم‌ها می‌آمدند ، حرف می‌زدند ، می‌خندیدند و رد می‌شدند ، اما هیچ‌کس به آن بخش خاموشِ درونم نمی‌رسید ؛ همان‌جایی که سال‌ها کسی چراغی در آن روشن نکرده بود . آن شب فهمیدم بعضی خستگی‌ها از دویدن در مسیر زندگی نمی‌آیند ؛ از دوام آوردن می‌آیند ، از لبخندهایی که با بغض ساخته می‌شوند ، از سکوت‌هایی که هزار حرفِ نگفته را در خود دفن کرده‌اند . و بعضی تنهایی‌ها ، سهمِ نبودنِ آدم‌ها نیست ؛ سهمِ نبودنِ فهمیده شدن است . این‌که میان این همه دست ، هیچ دستی پناهت نشود ، و میان این همه چشم ، هیچ نگاهی خانه‌ات نباشد . آن شب ، میان تاریکیِ اتاق و خستگیِ بی‌پایانِ دلم ، آرام با خودم فکر کردم .... من خیلی خسته‌تر و خیلی تنهاتر از آن بودم که همیشه وانمود می‌کردم .