چشمه
هراس در عمق جانش ریشه دوانده بود. در روحش سکنا گزیده بود. در ذهنش لانه کرده بود. بر پشت پلکهایش منتظر نشسته بود تا چشم بر هم گذارد و رخ نمایان کند، بر دیدگانش ایستاده بود تا نظری کند و جانش را بستاند.
3پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
8 روز پیش
میگردی، بین فلسفه میگردی، لابهلای ادبیات میگردی، درون سینما میگردی، میان موسیقی میگردی، بلکه فيلسوفی تو را یافته باشد، ادیبی تو را نوشته باشد، فیلمسازی تو را ساخته باشد، موسیقیدانی تو را نواخته باشد.
70
یک ماه پیش-بیخیال، کی به عواقبش اهمیت میده؟ +عقل سلیمِ من اهمیت میده!
71
یک ماه پیش-همین رو کم داشتیم که این هم اضافه شه! +کائنات واقعاً امروز کمر به قتلمون بسته.
70
یک ماه پیش-تو حتی نمیدونی اون چی هست، مگه نه؟ +مهم اینه که اونم نمیدونه من چی هستم.
70
یک ماه پیش-ما گیر افتادیم، مگه نه؟ +نه، فقط داریم یه استراحت اجباری میکنیم.
100