اولین چیزی که مُرد، ساعت بود. نه عقربه‌هایش ایستادند، نه باتری‌اش تمام شد. فقط دیگر هیچ‌کس نفهمید ساعت چند است. مردم صبح از خواب بیدار می‌شدند و نمی‌دانستند صبح است یا چیزی که زمانی صبح نامیده می‌شد. نانوا نان می‌پخت، مدرسه‌ها درها را باز می‌کردند، قطارها حرکت می‌کردند؛ همه‌چیز سر جای خودش بود، جز زمان. بعد، کم‌کم، آدم‌ها شروع کردند به فراموش کردن اینکه چرا عجله دارند. دومین چیزی که مرد، اسم‌ها بود. مادری یک روز به پسرش نگاه کرد و نتوانست اسمش را به خاطر بیاورد. نه اینکه فراموش کرده باشد؛ بدتر از آن. احساس کرد هیچ‌وقت اسمی برای او وجود نداشته. فردای آن روز پسر هم اسم مادرش را یادش نبود. سه روز بعد، مردم همدیگر را فقط با اشاره صدا می‌زدند. چهارمین چیز، خاطره بود. سومی را هیچ‌کس به یاد نمی‌آورد. و این مسئله عجیب نبود. وقتی خاطره نباشد، نبودن چیزی عجیب به نظر نمی‌رسد. آخرین روز، همه در میدان اصلی شهر جمع شدند. پیرمردی روی سکویی رفت و گفت: «باید بفهمیم چه اتفاقی برایمان افتاده.» کسی پرسید: «برای چی؟» پیرمرد جواب نداد. مدتی فکر کرد. بعد گفت:«نمی‌دونم.» و همه خندیدند. نه از روی شادی. از این جهت که برای اولین بار

می‌گردی، بین فلسفه می‌گردی، لابه‌لای ادبیات می‌گردی، درون سینما می‌گردی، میان موسیقی می‌گردی، بلکه فيلسوفی تو را یافته باشد، ادیبی تو را نوشته باشد، فیلمسازی تو را ساخته باشد، موسیقی‌دانی تو را نواخته باشد.

-بیخیال، کی به عواقبش اهمیت می‌ده؟ +عقل سلیمِ من اهمیت می‌ده!

-همین رو کم داشتیم که این هم اضافه شه! +کائنات واقعاً امروز کمر به قتل‌مون بسته.

-تو حتی نمی‌دونی اون چی هست، مگه نه؟ +مهم اینه که اونم نمی‌دونه من چی هستم.