با هن و هن از جا پریدم‌. خوابی بود بس عجیب و نامعلوم. دنیایی بود بس تاریک و اخلاق همه بسیار ترش! جایی بودم که خاکستری تنها رنگ مداد رنگی‌هایم و رخت برتن کرده آسمان هم بود. چیزی مه مانند‌ جلوی دیدم را گرفته بود و پاهایم را نمی‌دیدم. مردم هم سیاه بودند. از هم رو می‌گرفتند با اخم به زمین و زمان نگاه می‌کردند... "اینجا چرا نور نداره... چرا یک‌سره.." نفسم در حلقم گره خورد و برای زندگی کمک خواست... "این دیگه چی‌بود..." "آلودگی عزیزم، آلودگی‌‌‌..." صدای ریزی کنارم حس شده بود و نگاه کردم. تنها آدم رنگی و خندان آنجا همان آدم بود. با پوستی چروکیده و موهایی سفید، لباس بافت سرخابی و دامن کلفت صورتی رنگی، گونه‌هایش را هلویی کرده بود و عینکی زرد به صورت داشت و.... موهایش را دو گوش بافته و چتری های منظمی روی پیشانی‌اش می‌رقصید. "چیزی فرمودید؟" "اینجا پر از و گرد و غبار و آلودگیه عزیزم..." -دفترچه زندگی، بخش دوم-