چشمانم تنگ شده بود. نه از لمس سوزناک آفتاب به روی پوست سرد و مرده‌ام؛ و نه مانند کودکی که از پی شیطنت به دنبال چیزی برای بازی می‌گردد. چشمانم تنگ شده بود. دردی را تحمل می‌کردم که محکوم به آن بودم و آب را می‌نوشیدم برای زندگی. و چه زندگی ای؟ سرانجام در این وانفسای محکومیت همه‌مان خواهیم مرد از بس که جان نخواهیم داشت و در واپسین لحظات، همانجا‌ که تقلای شیطنت آغوش گرم مادر و دستان مهربان پدر را از ما می‌گیرد، خواهیم پرسید: ارزشش را داشت؟ -دفترچه زندگی، بخش اول-