رد پای باران بر تنِ غبارآلودِ پنجره ، خاطره‌ای‌ست از روزهایی که آبی‌تر بودیم . گاه برای زنده ماندن ، باید ایستاد و به تماشایِ رقصِ ابرها نشست ؛ و باور کرد که بعد از هر سکوتِ سنگینِ ابر ، دوباره پنجره ، می‌تواند آینه‌ی تمام‌نمایِ خورشید شود .