فهمیده‌ام هر کس تا جایی می‌تواند دوست بدارد که خودش را شناخته باشد؛ که با زخم‌های عمیقش، از نزدیک ملاقات کرده و در دل تاریکی، با چشمانی خیس به خود یادآوری کرده باشد: «حتی اگر هیچ‌کس نماند، من هستم.» کسی که این‌گونه پایِ خود بایستد، می‌تواند دیگری را هم به تنهاییِ امنش راه بدهد.