در غروبِ آرامِ یک روزِ بی‌نام ، آسمان مثل دفتری نانوشته باز بود و باد ، آهسته میان شاخه‌ها حرف‌های ناتمام را ورق می‌زد . دل ، مثل چراغ کوچکی در انتهای کوچه‌ای خلوت ، بی‌هیاهو می‌سوخت و امید ، همان پرنده‌ی خسته‌ای بود که با همه‌ی خستگی‌اش هنوز به بازگشتِ بهار ایمان داشت .