چشم‌انداز عصر به رنگ نارنجیِ کم‌جانی درآمده بود و آفتاب آخرین نورهایش را روی رودخانه می‌ریخت . آن دو آرام کنار هم قدم می‌زدند و باد ، بوی درخت‌های تازه‌جوانه‌زده را با خود می‌آورد . – حرف نمی‌زنی … چرا ؟ + دارم نگاهت می‌کنم … حرف زدن کنار این منظره اسرافه . – یعنی من از رودخونه قشنگ‌ترم ؟ + شک داری ؟ رودخونه فقط می‌درخشه ، تو خودِ نوری . قدم‌هایشان بی‌آنکه بخواهند هماهنگ شد . – بعضی وقتا می‌ترسم این لحظه‌ها زود تموم بشه . + تموم نمیشه … فقط یه روز میشه خاطره . – اگه یه روز ازت دور شدم چی ؟ + می‌گردم تا پیدات کنم . همین‌قدر ساده .