باد خنک از پنجره می‌آمد و پرده را آرام تکان می‌داد . نور کمرنگ غروب در اتاق پخش بود و بوی چای تازه میان سکوت می‌چرخید . روبه‌رویم نشسته بود ، لیوان را بی‌حواس می‌چرخاند و نگاهش مدام از من فرار می‌کرد . + خب … اون شب کجا بودی ؟ - گفتم پیش بچه‌ها بودم . چیز خاصی نبود . لبخند تلخی زدم . + دروغ‌گوی خوبی هستی … ولی نه برای من . - چرا باید دروغ بگم ؟ + چون بعضی اوقات گفتن حقیقت سخت‌تره . چیزی نگفت . فقط نگاهش را دزدید . + مشکل این نیست که دروغ گفتی ، مشکل اینه که فکر کردی نمی‌فهمم . من سال‌ها صداتو شنیدم ؛ پنهون‌کاری‌ت توی حرفات معلومه . - نمی‌خواستم اذیتت کنم . + بیشتر آدما برای فرار از درد دروغ می‌گن . چند لحظه سکوت . + ولی از خود دروغ بدتر اینه که فکر کنی کسی که دوستت داره رو می‌تونی گمراه کنی . - بعضی وقتا حقیقت همه‌چیزو خراب می‌کنه . + نه … فقط نشون می‌ده چی از قبل خراب بوده . - حالا چی ؟ + هیچی . فقط می‌فهمیم کجا وایسادیم .