باران آرام بر شیشه‌های ایستگاه می‌لغزید ؛ مثل دستی مردد که یاد گذشته را پاک نمی‌کند ، فقط کمرنگ‌تر می‌سازد . سالن خالی بود ، جز پیرمردی که در سایه‌ روشن گوشه‌ای نشسته بود . روی نیمکت کنار او ، بلیت قطاری افتاده بود . ساده ، بی‌صاحب ، اما عجیبا‌ زنده . مقصد ، همان شهری بود که سال‌ها پیش پشت سر گذاشته بود ، و زمان حرکت ، نزدیک ؛ تنها دو دقیقه تا رفتن . نگاهش میان عددها و تردیدها گم شد . پشت بلیت ، جمله‌ای با خودکار آبی نقش بسته بود : « اگه این بلیت دست توست ، یعنی هنوز وقت داری .» دلش لرزید ؛ زمان ایستگاه ناگهان سنگین شد ، زنی پشت باجه با چشمانی محتاط به بلیت نگاه کرد ... و گفت که آن قطار دیگر وجود ندارد . در همان لحظه ، صدای بلندگو سالن را شکافت : «مسافران قطار شماره ۷۲۴ ، به سکوی سه مراجعه کنند .» چرخید ؛ پیرمرد دیگر آنجا نبود . فقط جای خالی‌اش و بلیتی دیگر مرطوب از باران ، و شاید از گذشته‌ای که هنوز نرفته است .