کتابخانه تقریباً خالی بود . نور عصر از پنجره‌ها می‌ریخت روی میزهای چوبی و بوی کاغذ کهنه در هوا مانده بود . او آرام کتابی را بست و گفت : - بعضی آدما شبیه کتابن . او بدون آنکه سر بلند کند پرسید : + چه جور کتابی ؟ - از اونایی که وقتی شروعشون می‌کنی ، دلت نمیاد زود تموم شن . او لبخند کم‌رنگی زد و صفحه‌ای را ورق زد . + اگه آخرش غمگین باشه ؟ او لحظه‌ای فکر کرد . - بازم می‌ارزه… چون بودنش واقعیه. سکوت کوتاهی میانشان افتاد . صدای ورق خوردن چند صفحه در فضا پیچید . او آهسته گفت : + پس من چه جور کتابی‌ام ؟ او نگاهش کرد ، طوری که انگار جواب از قبل معلوم بوده است . - همون کتابی که آدم گاهی فقط برای دیدنش دوباره به کتابخانه برمی‌گرده .