زیر نور کم‌رنگ چراغ خیابان ، روبه‌روی هم ایستاده بودند . هوا بوی شب می‌داد و کمی تردید . او آهسته گفت : + فکر می‌کنی این راهی که رفتیم … ارزشش رو داشت ؟ لبخند او آرام‌تر از باد بود . - اگه همین حالا کنار همیم، یعنی داشت . نگاهی کوتاه رد و بدل شد ؛ نه از جنس سؤال ، از جنس فهمیدن . او قدمی نزدیک‌تر آمد : + می‌ترسم یه روز از هم خسته بشیم . او سرش را تکان داد ، انگار بخواهد سایه‌ای را کنار بزند . - آدم فقط از چیزایی خسته می‌شه که براش مهم نیستن . تو… مهمی . لحظه‌ای سکوت بینشان نشست ، نه سنگین ، نه آزاردهنده؛ مثل مکثی پیش از آغوش . + پس بمونیم ؟ - بمونیم . و شب ، بی‌آن‌که دخالت کند ، آرام از کنارشان رد شد .