این مسیر را که بودن می‌نامیم ، جریانی‌ست پیوسته ؛ گاهی سخت و صخره‌گون ، گاهی آرام و بی‌صدا . آنچه از کنار ما می‌گذرد ، می‌بَرد ؛ و آنچه درون ما می‌گذرد ، می‌سازد. لحظه‌هایی هست که جهان سنگین می‌شود و مهربانی‌اش را فراموش می‌کند ؛ اما آدمی همان‌جا می‌آموزد که دوام آوردن ، قدرت نیست ؛ فهمیدن است . فهمیدنِ گذرا بودن رنج ، و پیداکردن معنایی که در مکثی کوچک پدیدار می‌شود : در نگاهی آرام ، آهی بی‌علت ، یا خاطره‌ای بیدار . هستی ، همین لحظه‌های ظاهراً ناچیز است که کنار هم رازِ ماندن را می‌گویند . و شاید حقیقتِ بودن همین باشد : رفتن و فهمیدن ، شکستن و ساختن ، تا جایی که بی‌صدا بگوییم : آری ، این مسیر ، ارزش پیمودن داشت .