-نمی توانم او را درک کنم. چرا باید آن را انتخاب می کرد؟ او هنوز جوان بود! چرا خودکشی کرد؟ ~او سختی های زیادی تحمل کرده بود، چیزی بیشتر از توانش! -این دلیل خوبی نیست! ~زمانی که انسان ناامید شود، زندگی برایش بسیار غيرقابل تحمل می‌شود! این چیزی نیست که بشود آن را کنترل کرد. او نتوانست تحمل کند! برایش زیاد بود. او کوچک بود، و هر چقدر هم که می خواست خودش را قوی نشان دهد، کم کم خم می شد، او هم انسان بود! خرد می شد! می شکست! -فقط باید بی خیال می شد! ~شد! او بی خیال آن شد، بی خیال زندگی! -چی؟ نه... من منظورم این نبود. ~آه، تو هنوز کوچک تر از آنی که او را درک کنی! [با بغض گفت] -چرا... چرا اینگونه شد؟ ~"موضوع بر سر امید بود. چیزی بسیار مقدس تر از زندگی!"