انولآ
"انسان فعلاً زنده است،
احساسات هم موقتاً اجازهی حضور دارند،
من هم طبق وظیفهام تحمل میکنم و کنار میایستم.
همین کافی است."
9پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
"نامه به دستم رسید، اما دیر؛ قلب هم جواب داد، ولی خاموش."
140
2 ماه پیش"عشق گاهی مستی است؛ صبحش فقط تلخیِ بیداری میماند."
141
2 ماه پیشحالِ بد میاد و میره، حتی وقتی مغزت اصرار داره “برای همیشه” تکرارش کنه!
81
2 ماه پیش"خندیدی... یعنی، هنوز امیدی به انسانیت هست. عجیب است."
120
3 ماه پیش"بعضی آدمها نمیروند. فقط کمکم از زندگی ما کنار میروند. مثل عکسی که سالها روی دیوار بوده و آنقدر به دیدنش عادت کردهای که دیگر متوجه حضورش نمیشوی. تا روزی که نباشد. آن وقت تازه میفهمی چه حجم بزرگی از روزهایت را بیصدا پر کرده بود. عجیب است. از یاد نمیبرمت. اما دیگر صدایت را دقیق به خاطر نمیآورم. خندههایت محو شدهاند. حتی بعضی از خاطرههایمان را اشتباه تعریف میکنم. انگار زمان، تو را از من نگرفته است. فقط آرامآرام جزئیاتت را دزدیده است. و من هر شب با ترس به این فکر میکنم که یک روز آخرین تکه از تو هم از خاطرم برود. آن روز دیگر چه چیزی از دوست داشتن باقی میماند؟"
110
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.