شاید روزی آشیان غم برباد رود شادی در دل‌ها رقصد طنین لبخند بر لب بنشیند و شاید... گرگ صفت‌ها شراب مرگ را سر بکشند اهریمنان حقیقی در چشم جهانیان، آشکار شوند و شاید دیگر بال های خراشیده‌ و خونیِ فرشتگان کوچک منظره‌ی غروبین بر طبیعت شهر نشود و مرداب خون‌آلود جاری در قلب از جان‌های بی‌جان به خشکی و نیستی گراید و دیگر، از انبوه کالبدهای بی‌نفس سپری ساخته نشود. برای طغیان خشم و نعره های شیطانی برای پنهان کردن ذات و نهانِ عصیانی اما درنهایت ادمی دچار میشود به رنج های طولانی امید که روزی به پایان برسد این درد و رنج های فقدانی شاید هم تا هنگامی که انسان نفس دارد، ما همگی حبس در فقدانیم.