یقین دارم که بازمیگردی، بازمیگردی و مرا از منجلابِ زندگی رها می گَردانی ، باز میگردی و من در آغوشت به آرامش میرسم، می آیی و زخم هایم را مرهم میبندی ، من بعد از رفتنت خیره به در ، منتظر بویی آشنا ، که مرا بیرون آورد از آشیانه ای که در قمار زندگی ام به آن پناه بردم . و چه دلخوش به آن بودم ک قرار است جای تورا بگیرد، و چه بی رحم یادِ تو در جای جای آن خانه مرا به زنجیر می کِشاند. آری ، تو باز میگردی و من غبار طاقچه را میگیرم برای جای خالی قابِ عکسمان ، عکسی که در آن لبخندِ تو از عشق و چشمانِ من گیر به لب هایت در دَشت شقایق ها ، موهایی که شلاق میزنند باد وحشی را برای آنکه دور کنند غم نبودنت را. آری، باز میگردی و بار دیگر چشم هایت سهم من میشود..