در سکوت ، اتاق تاریک ، خیره به سقف . فکر کردن به کلماتی که ، رگبار بستی به جانِ زخم خورده ام . جانی که دیگر جان نماند . جانی سراسر از خشم ، از نفرت ، گاهی از ناراحتی یا دلسوزی . جانی که ردپای کلماتت میسوزاند تا استخوانش را . و زخمی که دیگر بهبود نمیابد با مهربانیت . بدون لحظه ای مکث ، طناب دار را به دور گردن کسی انداختی که تا لحظه ی آخر ، اسمت را صدا میزد . و نشستی به خون نگاری که به تنم نقش میزد . و وجدانی که راحت خوابید ؛ در شبی که مرا در قبر رویاهایم فرو بردی .‌..