پریشان و آشفته و نگران، خیره گشته‌ام به اندوه خیابان که آدمیان با هر قدم بذرِ غم خود را، در آن می‌کارند می‌نشینند در گوشه‌ای از خط خیابان و از تنگ‌دلی، خون می‌بارند اشک‌های تیره مرداب می‌شوند بذرها درختانی حزن‌گون می‌شوند از فغان دل ها، فصل ها زمستان می شوند درختان ثمر دردها را بر پیکر شهر می‌گسترانند و ابرهای سرخون از تن رنجور و خمیده آسمان هرشب، درد را می‌بارند