هر وقت ذهنم آشفته می‌شود رؤیای واقعی وجودت و دیدن دوباره تو مرا آرام می‌کند. مدار حرکت چشم های تو براده های سرگردان افکار پریشانم را به قطب آرامش برمی‌گرداند. شاید دست های من و تو تنها قطب های همسوی این جهان باشند که می‌توانند محکم به هم متصل شوند. جالبه که نمی‌دونم چرا موقع نوشتن درباره تو، نوک مداد نمی‌شکند و همچنان به نوشتن ادامه می‌دهد ولی وقتی می‌خواهم با تو رو در رو حرف بزنم کلمات زیر شعله عشق از خجالت آب می‌شوند و قورت داده می‌شوند. کمی عجیبه اما هر چه هست خیلی دوست داشتنی است؛ درست مثل تو.