سوُن
گَرد پاهایم را میگیرم و با احتیاط وارد خانه قلبت میشوم، پنجره را باز میکنم و گلدان را بر روی طاقچه می گذارم تو را بسیار نفس میکشم و سپس میهمان چشمانت میشوم چندی بعد شمع را روشن میکنم و همراه او آهسته برایت جان میدهم.
5پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
5 روز پیش
شب میشه خونه ساکت میشه هنسفری رو برمیدارم شروع میکنم به شنیدن موزیکایی که عمیقا ته دلم و میسوزونن شروع میکنم به اشک ریختن یکی پس از دیگری روی گونه هام سر میخورن راهی گوشام میشن روی لبام مزه شورشون رو حس میکنم محکم تر میبندم چشمامو افکار توی سرم نمیزارن بخوابم پاهام بیقراری میکنه هی جابجا میشم مغزم داره میترکه میشه یک،دو،سه کی خوابم برد اصلا کی صبح شد اصلا صبح میشه واقعا آخه من طلوع و حس نمیکنم، نمیبینم همش توی غروب میگذره زندگیم توی تاریکی گیر کردم توی مه یه مه غلیظ و وسیع صبح میشه باید پا شم و دوباره خودم و درگیر کنم سعی کنم سعی کنم سعی کنم دووم بیارم واقعا سعی میکنم سعی میکنم به حرفاش فکر نکنم باید بتونم حرفاشو فراموش کنم من هنوزم عاشقشم باید فراموش کنم تا دوباره بتونم کنارش باشم باید قلبمو پاک کنم و تا اون موقع نمیتونم هیچ طلوعی رو ببینم کارم شده همین صبح تا شب شبیه یه مرده ی متحرک یه نقاب روی صورتمه شب که میشه دراز که میکشم میگم من واقعا کیم چه جایگاهی تو زندگی بقیه دارم و شروع میکنم عمیق و با تمام وجود برای خودم برای اون برای خودمون از ته دل گریه میکنم و باز و باز و باز دوباره و دوباره صبح میشه صبح ...
21
12 روز پیشپس من چی من طفلی کیم داداش تو این دنیا اصلا هستم کاش حداقل میشد طفلی تو بودم مادر... قلبم گرفته رفیق کودکیم کجایی بیا با هم برگردیم مسیر مهد کودک تا خونه رو دستم و بگیر دوباره توی گوشم نجوا کن دوست دارم بهم بگو میخوای منو ببینی باور کن این دفعه میام فرار میکنم از خونه ولی میام توی آغوشت کجایی رفیقم؛ بابا بزرگی کجایی کاش لحظه آخر بوسی که روی گونم کردی رو پاک نمیکردم کاش تا دم در برای بدرقت میومدم کاش تلویزیون اون لحظه خاموش بود؛ دایی جونم کجایی کاش بودی و یه بار دیگه با هم شیر بازی میکردیم بعد منو محکم بغل میکردی و میچرخوندی کجایین دلم برای همتون یه ذره شده کاش میشد تک تکتون فقط یه بار دیگه هم که شده حتی از دور ببینم خیلی دوستون دارم خیلی دلم براتون تنگ شده... تنها کسایی هستین که توی زندگیم دارم ولی در واقع هیچ کدومتون و ندارم
10
یک ماه پیشدلم میخواهد اندک تشکری از خدا بابت وجود امن تو در اینجا بکنم برای آنکه بماند به یادگار تا در تمام روزهای تلخی و دشواری که خواهم داشت با نگاه کردن به نوشته هایم که تک تکشان به خاطر وجود روشن توست دلم آرام گیرد.. زیرا اینجا اولین جایی بود که توانست زبان هایمان را از زیر فشار شرم و خجالت بیرون کشیده و هر دو را وادار به اعتراف عشق میانمان کند، دریچه های قلبمان را به روی یکدیکر باز کردیم و من مخلصانه و با جسارت هر چه تمام اعتراف کردم که چقدر زیاد دوستت دارم. زیبای من تولدت مبارک مبارک و مبارک، خوش به حال من که خدا تو رو از همون ازل در سرشت من قرار داد و بابت این هر روز و شب شکرگزار وجود پر از عشق تو هستم و خواهم بود.دوستت دارم ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ده شب
20
یک ماه پیشکاش هرگز صبح نمی شدند شب هایی که میدانی صبحشان آغاز کننده شروعی تازه نیست..
20
یک ماه پیشپی بردم در نهایت هر چقدرم زیبا باشی و دست نیافتنی،هر چقدرم قلبت پاک و نیت درون وجودت بدون هیچ حقه و سیاستی باشد در آخر برای کسانی میمیرند که برایشان بدترین ها را خواستند و بدترین رفتار را با آنان داشتند؛ و چه بیهوده تن و روح پاک خود را در این مسیر آلوده و خسته کردم کاش از اول هیچ چیزی وجود نداشت نه انسانی نه احساسی و نه منی...
40
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.