این شب‌های شوم غم‌زده‌ی دلم، چرا پایان نمی‌یابند؟ چرا در طلوع صبح‌ها، خورشید خواب می‌ماند؟ و چرا هرشب جای آسمان، من ملال را می‌بارم؟ در آتش چشمانم دست و پا می‌زنم ذره ذره در خفقان اندوه خاکستر می‌شوم اما افسوس، باز هم تمام نمی‌شوم...