هوا سرد شده و سوز بی‌رحمانه تنم را به رعشه می‌اندازد. روی برگ‌های خزان و پژمرده‌حال قدم می‌گذارم نگاهم را به آسمان می‌دوزم و زمزمه می‌کنم: مگر او نگفت اگر روزی پاییز رسید و تو نبودی، آنقدر خون گریه می‌کنم، تا از غم هجرانت بمیرم؟ چرا هنوز نفس میکشد؟