چه محنت‌بار مغشوشیت روزگار مادام بازی‌مان بدهد و ما ناچار، افسار زندگی را به دندان بکشیم این سکانس‌های زهرآگین کی پایان می‌یابند؟ تا کی قرار است در لجن‌زار دست و پا بزنیم؟ و تا عمر داریم، این سکوت سنگین را بر لب‌هایمان مهر کنیم، به اجبار…به اجبار