پلک زد. سایه‌ی روی دیوار یک قدم به او نزدیک‌تر شده بود و حالا در دوقدمی خودش بود. با هر پلک سایه قد میکشید و به سمت او می‌خزید. نباید دیگر پلک می‌زد. باید تحمل می‌کرد. چشمانش می‌سوختند. دو پلک بیشتر با تاریکی مطلق فاصله نداشت. تنها دو پلک.