به مرحله‌ای که هیچ حرفی و هیچ نظر مخالفی بهت بر نمیخوره چی می‌گن؟ اختگی، یا عروج شخصیتی؟ هرچی هست نرمال نیست انگار. چیزخورم کردن به نظرم.

سر از آخرین صفحه از کتابش بلند کرد. نمیدانست کی آن لبخند روی لبانش شکل گرفته بود اما میدانست دنیا خوشرنگ‌تر از قبل به نظر میرسد. این‌ها همه نشانه بودند. سرش را به سوی آسمان آبی‌تر بالا گرفت، جایی که فضله‌ی کفتری داشت با سرعت به سمت صورتش می‌آمد...

استخوان بلند را برای آخرین بار با دندان و زبان صیقل داد و سپس انداختش جلوی سگ زشت ولگردی که از ساعتی پیش عاجزانه منتظر تکه پاره‌ای دم تکان می‌داد. خیره به آن استخوان زمزمه کرد: «درست میگفتی رفیق. ما اگه گوشت همو بخوریم استخون‌ همو دور نمیندازیم...»

پلک زد. سایه‌ی روی دیوار یک قدم به او نزدیک‌تر شده بود و حالا در دوقدمی خودش بود. با هر پلک سایه قد میکشید و به سمت او می‌خزید. نباید دیگر پلک می‌زد. باید تحمل می‌کرد. چشمانش می‌سوختند. دو پلک بیشتر با تاریکی مطلق فاصله نداشت. تنها دو پلک.

کمرش زیر بار مشکلات خمیده بود. رسما دولا شده بود. آنوقت دیگران به او چه بگویند خوب بود؟ «همت نما و کمر راست کن.» پس دست به زانو‌ زد، نفس صداداری کشید و کمر راست کرد. اما آن بالا بود که صدای تقی آمد و دوباره دولا شد... این بار به عقب.