و قسم به اشک‌هایی که سرازیر شدند، تورا نخواهم بخشید مگر زخم دیدن و تنها ماندنت را ببینم، اشک ریختن و تباهی‌ات را ببینم. این سوزِ جگر آب نمی‌خواهد، این آتشِ شعله‌ورِ قلبم تنها با آغوشِ سردِ تو آرام می‌گیرد، آغوشی که بی‌رحمانه از من دریغ کردی.

توقع‌ام از آدما کمتر شده. دیگر از هرکسی هرچیزی را متوقع‌ام و می‌دانم همه به رابطه‌شان با من خیانت می‌کنند همانطور که من در حق خودم کردم. اما این‌ها چیزی را عوض نمی‌کنند. آدم‌ها را دوست ندارم، از روابط بی سر و ته بی‌زارم.

ریشه‌ی دردهایم به ژرفای جانم نفوذ کرده. به جای خون سم را به رگ‌هایم می‌رساند و مغزم را مسموم می‌کند. آخر این دردها جوانی‌ام را تباه می‌کند همانطور که آرزوهایم را...

کاش دنیا اون عصری که رو دست بابام خوابم برد تموم می‌شد...

کمر قلمم زیر بار این همه غم شکسته، انگار تمام کلمات بوی خون می‌دن.