چند روزی می‌شد که نیش نزده بود. نچزانده بود، زخم نزده بود. نه به این خاطر که توبه کرده مناعت طبع یافته باشد، آدمی دور و اطرافش نبود. وگرنه که او همچون جوجه‌تیغی ترسان بی‌اختیار دیگران را سوزن‌ میزد. حالش چنان بد بود که انگار خوناشامی روزه گرفته باشد