آن دوازده روز پر از ناامیدی گذشت؛ تلخ و پر از اظطراب. رویاپردازی‌ها در چشم بهم زدنی خرد شدند. دیگر کسی نمی‌خندید. هیچکس به آینده امیدی نداشت. همگی درگیرِ سوالی مبهم بودند: کِی نوبتِ زندگیِ ما می‌شود؟ و ما همچنان در خلأ، معلق، زنده‌ایم‌...