آنگاه که نجوای خموشِ تنهایی نامم را سر داد، نامم خامِ التیام شد و سودای آزادی به سر کرد. آه که نمی‌دانست تنهایی، لاله‌ی واژگون را سَرو نمی‌کند، مجنون می‌کند...

خسته، زخمی، تنها. کسی بود که تمامِ زندگی را دویده بود. دویده بود و بی‌رحمی این زندگانی را درک می‌‌کرد. در دالانِ تنگ و تاریکِ زندگی می‌رقصید. هرچند پر و بالش بر دیواره‌های خشنِ آن می‌خورد و تنِ کم‌جانش را می‌خراشید اما بی‌توجه به درد، می‌رقصید. ترجیح می‌داد با رقص مُرده باشد تا زنده بماند و ایستا. گیسوانش را به کُرنِش وا می‌داشت و باد با آن در جنگ بود. چه پیکارِ زیبایی بود میانِ موهای سرکشش و بادِ آزاده‌رو. نمی‌دانست تنِ خسته‌ی راهش نابودتر است یا ذهنِ خسته‌ی اندیشیدنش. هنگامی که تمامِ زندگی‌ات را دویده باشی، می‌کوشی تا راهی برای فراموش کردن بیابی. فراموش کردنِ زخم‌ها و تنهایی‌ها و خستگیِ قدم‌ها. راهِ او برای این فراموشی، اندیشیدن بود. به هر چیزی که می‌شد فکر می‌کرد. رویاپردازی می‌کرد و لبخند می‌زد و سپس یادِ چیزی را تازه می‌کرد و می‌گریست. (ادامه در نقدها)

با ضربه‌ی تازیانه‌ای بی‌رنگ، از دستانم رها شدی. به سویت دویدم و هرچه دویدم به تو نرسیدم. باد تو را از من دزدید و من، مردی دلداده به برگ بودم که زیرِ باران و در کنارِ جای‌خالی‌ات، بی‌نجوا می‌گریستم.

یک‌ سو قلبِ تکه‌پاره‌اش و سوی دیگر جسدِ خاطراتش بود. نظاره‌گرِ یک صحنه‌ی جرم بود. جرمی با مجرمی نامشخص؛ شاید پیرمردی چرکین یا شاید هم دخترکی خندان. باید تصمیم می‌گرفت برسرِ کدام پیکر سوگواری کند...

فنجانش را با ظرافتی همچون پرِ قو به روی میز گذاشت. کاغذهای برهنه درانتظارند تا آنان را با جوهر بپوشاند. انقلابی در سر و خانه‌ای کوچک. سرگذشتی چنان تلخ که اشک ابرها هم پایین می‌آوَرْد...