آرتوش؛
رها گشته ام مانند یک فنجانِ پر از قهوهٔ تلخ و سرد شده که بعد از جدایی و اشک های بی صدا، ته مانده سیگار را با آن خاموش کرده اند.
9پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
منم آن شکسته سازی که تو هم نمینوازی؛
160
4 ماه پیشدرد آنجاست که آدمی پنداشته به راستی اشرف مخلوقات است!
171
4 ماه پیشخون در زمین فرو نرفت و روی زمین پخش شد، از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هر کس آن را میدید میفهمید که جایی بیگناهی را کشتهاند.
120
4 ماه پیشخیلیا عوض شدن... خیلیا فراموش کردن... خیلیا دیگه نیستن...
140
4 ماه پیشگفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم در هوس بال و پرش بیپر و پر کنده شدم
122