منم آن شکسته سازی که تو هم نمی‌نوازی؛

درد آنجاست که آدمی پنداشته به راستی اشرف مخلوقات است!

خون در زمین فرو نرفت و روی زمین پخش شد، از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هر کس آن را می‌دید می‌فهمید که جایی بی‌گناهی را کشته‌اند.

گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم در هوس بال و پرش بی‌پر و پر کنده شدم

اگر پروانه بودی، ساده می‌گریختی. اگر پروازِ پرنده بودی، می‌رفتی و تا زمان باقیست باز نمی‌گشتی. حالا که انسانی، چه کنم با تو؟! انسان چنان بی‌رحم است، که پروانه نمی‌کند با پیله، پروازِ یک پرنده نمی‌بُرد پهنه، چنگال یک گرگ صفت نمی‌کشد بر جثه.