منم آن شکسته سازی که تو هم نمی‌نوازی؛

درد آنجاست که آدمی پنداشته به راستی اشرف مخلوقات است!

خون در زمین فرو نرفت و روی زمین پخش شد، از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هر کس آن را می‌دید می‌فهمید که جایی بی‌گناهی را کشته‌اند.

خیلیا عوض شدن... خیلیا فراموش کردن... خیلیا دیگه نیستن...

اگر پروانه بودی، ساده می‌گریختی. اگر پروازِ پرنده بودی، می‌رفتی و تا زمان باقیست باز نمی‌گشتی. حالا که انسانی، چه کنم با تو؟! انسان چنان بی‌رحم است، که پروانه نمی‌کند با پیله، پروازِ یک پرنده نمی‌بُرد پهنه، چنگال یک گرگ صفت نمی‌کشد بر جثه.