پیچک؛
تو را از حفظام؛ از چینِ لبخندت تا طرزِ نگهداشتنِ دستهایت. اما در نگاهِ تازهی تو، دیگر از آن روشنیِ بیحساب خبری نیست.
13پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
میخواستم به یه جایِ امن برگردم، جایی که بیقید و شرط پذیرفته بشم، اما من جایی نداشتم. آرزو کردم در آغوش گرفته بشم، کسی نبود تا منرو در آغوش بگیره. خودم دستهامو عاجزانه دراز کردم تا چیزی رو در آغوش بگیرم اما دستم به هیچچیز نمیرسید.
121
4 ماه پیشهر زخمهی تار، ذرهای غبارِ رویا را از روی فرشِ کهنهی اتاق برمیدارد؛ فرشی که هزار طرح و هزار قصه در دلش خوابیده، قصههایی از زنانی با گیسوانِ بلند و سیاه که باد، آرام، میانشان ذکرِ عاشقانه میخوانَد.
80
4 ماه پیشگاهی حس میکنم در آن چشمها گُم میشوم؛ نه گُمشدنی از سرِ هراس، که گُمشدنی شبیه رها شدن در آغوش. هر بار که نگاهشان میکنم، حس میکنم جهان، با تمام وسعتش، در همان دو چشم خلاصه میشود؛ جایی که زندگی، ساده و شگفتانگیز، دوباره متولد میشود.
71
4 ماه پیشمن کلماتمرو تبدیل به پیچکی کردم که دورِ دیوار سردِ احساسات میپیچید و کلماتش رو به روحِ خاکستریِ دیوار پیوند میزد و با هر صبح و طلوع خورشید بوسههای سبزش رو نثارِ تنِ سرد دیوار میکرد.
90
4 ماه پیشتو از کجا آمدی که قصهات خنیاگرِ رازهاست؟
120