می‌خواستم به یه جایِ امن برگردم، جایی که بی‌قید و شرط پذیرفته بشم، اما من جایی نداشتم. آرزو کردم در آغوش گرفته بشم، کسی نبود تا من‌رو در آغوش بگیره. خودم دست‌هامو عاجزانه دراز کردم تا چیزی رو در آغوش بگیرم اما دستم به هیچ‌چیز نمی‌رسید.

هر زخمه‌ی تار، ذره‌ای غبارِ رویا را از روی فرشِ کهنه‌ی اتاق برمی‌دارد؛ فرشی که هزار طرح و هزار قصه در دلش خوابیده، قصه‌هایی از زنانی با گیسوانِ بلند و سیاه که باد، آرام، میانشان ذکرِ عاشقانه می‌خوانَد.

گاهی حس می‌کنم در آن چشم‌ها گُم می‌شوم؛ نه گُم‌شدنی از سرِ هراس، که گُم‌شدنی شبیه رها شدن در آغوش. هر بار که نگاهشان می‌کنم، حس می‌کنم جهان، با تمام وسعتش، در همان دو چشم خلاصه می‌شود؛ جایی که زندگی، ساده و شگفت‌انگیز، دوباره متولد می‌شود.

من کلماتم‌رو تبدیل به پیچکی کردم که دورِ دیوار سردِ احساسات می‌پیچید و کلماتش رو به روحِ خاکستریِ دیوار پیوند می‌زد و با هر صبح و طلوع خورشید بوسه‌های سبزش رو نثارِ تنِ سرد دیوار می‌کرد.

پرسیدند چرا لب‌هایت جوهری‌ست؟ گفتم دست‌های جوهری، سرد و عاشقِ او را بوسیدم.