چشم هایش قهوه ای بودند و به حق فهمیدم قهوه از سیگار و قلیان اعتیاد آور تر است

بسیار گذشت تا بفهمم آنکه در خیابان گریه میکند از آنکه در گورستان می‌گرید غمگین تر است

تمام اتاقم را مرتب کردم ، حال انگار تنها چیز بهم ریخته خود منم

جلوی کافه یه زیر سیگاری بود ، نشستم. توش یه ته سیگار برام آشنا بود همون رنگ رژ لب ، همون برند سیگار ضربان قلبم کند شد، عطر تو پیچید در هوا دستم لرزید، انگار دوباره تو روبه‌رویم نشسته‌ای خاطره‌ات مثل دود سیگار دور سرم میچرخید.

لیوان شرابش را بر زمین کوبید، آهی کشید و سیگارش را روشن کرد، هنوز در فکر او بود دودها در هوای شب پیچید، دلش با هر پُک می‌لرزید؛ رد نگاهش میان خاطرات گم شد، اشک بر گونه‌اش آرام لغزید.