پاروی بی قایق
لیوان شرابش را بر زمین کوبید، آهی کشید و سیگارش را روشن کرد، هنوز در فکر او بود دودها در هوای شب پیچید، دلش با هر پُک میلرزید؛ رد نگاهش میان خاطرات گم شد، اشک بر گونهاش آرام لغزید.
8پسند0نظر2
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک سال پیش
چشم هایش قهوه ای بودند و به حق فهمیدم قهوه از سیگار و قلیان اعتیاد آور تر است
40
یک سال پیشبسیار گذشت تا بفهمم آنکه در خیابان گریه میکند از آنکه در گورستان میگرید غمگین تر است
60
یک سال پیشدنیا را بیخیال ، چایات سرد شد.....
110
یک سال پیشتمام اتاقم را مرتب کردم ، حال انگار تنها چیز بهم ریخته خود منم
80
یک سال پیشجلوی کافه یه زیر سیگاری بود ، نشستم. توش یه ته سیگار برام آشنا بود همون رنگ رژ لب ، همون برند سیگار ضربان قلبم کند شد، عطر تو پیچید در هوا دستم لرزید، انگار دوباره تو روبهرویم نشستهای خاطرهات مثل دود سیگار دور سرم میچرخید.
60