گم شده‌ام میانِ قومی بیگانه. فریاد میزنم: وطن کو؟ می‌گویند: دیوانه است! راه کج می‌کنند. اگر پرسیدند، بگو: بیگانه‌ای در دیار، منم.

بگو بدانم، هنوز هم مرا به خاطر داری؟

آسمان ابری‌ست، باران از چشم من می‌بارد.

او روحش را باخت. از همان لحظاتی که تن به دوست داشتنش داد، و به اسرات مرداب درآمد.

ماه در آبی کبود، بی‌قرار می‌رقصد.