شب شد. غم، آرام زیر لحاف خزید. فردا؛ اما رخت‌خواب خالی بود.

گم شده‌ام میانِ قومی بیگانه. فریاد میزنم: وطن کو؟ می‌گویند: دیوانه است! راه کج می‌کنند. اگر پرسیدند، بگو: بیگانه‌ای در دیار، منم.

بگو بدانم، هنوز هم مرا به خاطر داری؟

آسمان ابری‌ست، باران از چشم من می‌بارد.

کودک پرسید، آیا پنجره‌ها هم می‌گریند؟