تو از یاد نمی‌روی، شعر می‌شوی. در بند بندِ دیوان‌ها، در کتاب‌، در ترانه‌ و نت‌هایِ موسیقی، بی آن‌که فراموش شوی.مثلِ نوری که در تاریکی می‌درخشد، نسیمی که آرام می‌وزد، همیشه هستی و من در حسرتِ خواندنی دوباره از تو، دل به دیوان‌ها و اشعار می‌بندم...