مغز مثل چتر نجات ميمونه، تا وقتی باز نباشه کار نميکنه و دل آدمی نیز، تا وقتی که به مهربانی نگشاید، به امید پرواز نمی‌کند؛ میان این دو سکوت، راز زندگی جریان دارد.

باران می‌بارید و دلش پر از زخم‌های کهنه بود. در گوشه‌ی ایوان، خاطرات تلخ گذشته مثل سایه‌های سیاه، به دنبال او می‌دویدند. هر بار که چشمش به درخت بزرگ می‌افتاد، یاد آن فریادهای مچاله‌کننده می‌افتاد. جایش اینجا نبود؛ اما جایی هم نداشت.

چشم‌هایش در میان جمع می‌درخشید، اما در دلش دنیای مضطرب و پر از درد بود. هر بار که لبخندی می‌زد، دو قطره ضعف و اندیشه از گوشه چشمش می‌چکید. کسی نمی‌دانست که چه رازهایی در پشت آن زیبایی نهفته است. اشک‌هایش داستان‌هایی ناگفته داشتند.

شب که به خواب می‌روی، در تاریکی خود را گم می‌کنی. قلبت سنگین است، اما لبخند روی لبت جا خوش کرده. روزها می‌گذرد، اما درونت طوفانیست. هیچکس نمی‌داند، هیچکس نمی‌بیند. فقط خودت با آن حس به خواب می‌روی.

زینب در کوچه‌های باریک روزهایش قدم می‌زد،از هر قدمش صدای شکسته شدن چیزی در دلش را می‌شنید. دیگر طاقت نداشت. گریه‌ها و خنده‌های گذشته‌اش به یادش می‌آمدند. آن روز، او تصمیم گرفت حد خود را ببیند و از مرزها بگذرد.