دقیقا ساعت ۳ بود. مغازه‌ها باز بودند و مردم در تکاپو. مری با لحنی کنایه‌آمیز گفت:《اگر انقدر حوصله‌ات را سر می‌برم برو》. و تنه اش را به نشانه قهر چرخاند. سرم را بین موهایش بردم و در گوشش نجوا کردم:《خودتو لوس نکن. فقط به ساعتم نگاه کردم》. سرش را آرام چرخاند و خندید. ناگهان چهره‌اش وا رفت:《داریوش یه چیزی ازت بپرسم قول میدی ناراحت نشی؟》 _تا چی باشه؟ +اصلا ولش کن _باشه. قول میدم +چرا بعضی وقت‌ها با خودت حرف می‌زنی؟ چشم‌هایم را تنگ کردم:《کی همچین حرفی زده؟》 +قول دادی _باشه. ناراحت نیستم سکوت منزجرکننده‌ای حکم فرما بود. مری ناگهان به سمتی خیره شد: +داریوش اون دختر کوچولو رو نگاه کن _کو؟ ببینم دختربچه کوچکی با دامن چین‌دار و کفش‌های چراغ‌دار روی شن‌ها تاتی‌تاتی می‌کرد. با لبخند به سمت مری برگشتم اما انگار غیب شده بود. از ترس بلند شدم. ساحل سوت و کور بود، مغازه‌ها بسته بودند و هیچ‌کس نبود. تنها صدای امواج سکوت را می‌شکست. به ساعتم نگاه کردم. ساعت ۳:۰۳ بامداد